فصل اوّل : حديث نبوى در امور دنيوى قاعدهء كلى آن است كه چنانچه سنت نبوى ، يعنى قول ، فعل و تقرير پيامبر صلّى اللّه عليه و إله از طرق صحيحى رسيده و اثبات شده باشد حجت شرعى بر بندگان خواهد بود . اين مبحث در اصول فقه تبيين و بر چگونگى و چرايى آن استدلال شده است . « 1 » اين حجيت در قلمرو امور دينى ، يعنى آنجا كه حديث به بيان امور دينى پرداخته و مباحثى چون ايمان به خداوند و اسما و صفات و افعال او ، ايمان به فرشتگان ، كتاب‌هاى آسمانى و روز واپسين را دربرگرفته ، يا آنجا كه حلال و حرام و واجب و غير واجب و انواع عبادات و معاملات و از اين دست مسائل شرع را بيان داشته كاملا روشن است و با هيچ نزاع و دشوارىاى روبه‌رو نيست ؛ اما آن‌گاه كه حديث به امور دنيوى مىپردازد چالشى پديد مىآيد و پرسشى روى مىنمايد : آيا در چنين صورتى نيز بايد سخنان پيامبر صلّى اللّه عليه و إله يا استنادهاى ايشان به اقتضاى نبوت وى برابر واقع باشد ، يا چنين سخنان و استنادهايى با منصب نبوت ارتباطى ندارد ؟

--> ( 1 ) . البته در نگرش به احاديث نبوى و به‌ويژه در طرق اثبات و مفهوم صحت و ضعف حديث ، ميان شيعه و سنى اختلافى مبنايى وجود دارد . جزئيات اين اختلاف در كلام و اصول فقه بررسى شده است ؛ اما نكته‌اى كه نبايد از ياد برود اين است كه از ديدگاه شيعه ، احاديث امامان معصوم عليهم السّلام نيز حكمى همانند حكم حديث نبوى نزد اهل سنت دارد و حتى گاه جايگاهى فراتر از جايگاه اين همتا به‌دست آورده است ، به‌گونه‌اى كه بخش عمده‌اى از منابع استناد و استنباط ما را تشكيل مىدهد - م .